اختلال بیش فعالی در بزرگسالان!

اختلال کمبود توجهیکی از بیماری هایی است که اغلب در کودکان و نوجوانان به صورت رفتارهای پرتحرک رایج است، به همین دلیل در ابتدا به این بیماری اختلال بیش فعالی گفته می شد. اما امروزه این بیماری در افراد بزرگسال هم مشاهده می شد. تشخیص این بیماری در بزرگسالان پیچیده تر و سختتر از کودکان است و لازم است که با علائم و نشانه های آن را بشناسیم. در ادامه این مطلب با هرآنچه که لازم است در مورد این اختلال در بزرگسالان بدانید، آشنا خواهیم شد.

اختلال بیش فعالی در بزرگسالان!

19 آوریل سال2000، همه ی مشکلات در خانواده ی جیسون از بین رفته است، زیرا تنها یک ماه پس از تشخیص اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی، او دیگر اشتباهات بی ربط را در ریاضیات انجام نمی دهد و پروژه های خود را دیگر نیمه کاره رها نمی کند. همچنین او در نهایت توانسته غذایش را تا آخر، نشسته بر روی میز تمام کند. جیسون مردی 42 ساله است. دکتر هوارد هوز شوبینر استاد پزشکی اطفال و روانپزشک دانشگاه وین می گوید که داستان جیسون یک بیماری در حال رشد است که خیلی کم تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گرفته است.

اختلال بیش فعالی یا کمبود توجه در بزرگسالان

اختلال بیش فعالی یا کمبود توجه، اغلب در کودکان زیر 7 سال به راحتی و توسط پزشک تشخیص داده می شود، اما تشخیص این بیماری به راحتی می تواند نادیده گرفته شود و مورد توجه قرار نگیرد. زمانی که این اتفاق می افتد، نتیجه ی آن یک انسان بالغ است که برای همیشه در زندگی شکست خورده است. دکتر شوبینر می گوید که نیمی از بیماران او نوجوان و بقیه بزرگسالان در سنین مختلف هستند. از آنجایی که احتمال دارد اختلال کمبود توجه یک اختلال ارثی در بین اعضای خانواده است، غالبا با تشخیص این بیماری در پسر یا دختر خانواده، در افراد بزرگسال خانواده نیز تشخیص داده می شود. دکتر شوبینر معتقد است که 5% افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی، هنوز از بیماری خود خبر ندارند و این مشکل در آنها ناشناخته مانده است. برخلاف اینکه اختلال بیش فعالی در کودکان به دلیل رفتارهای ناخوشایند و افسار گسیخته تشخیص داده می شود و اولین بار با نام هایپرکینزی یا بیش فعالی شناخته شد، در افراد بالغ، سطح  فعالیت و انرژی بدن کاهش می یابد. دکتر شوبینر بر این باور است که ناتوانی در نشستن و بی قراری به احتمال زیاد، ادامه خواهد داشت.

بزرگسالان مبتلا به اختلال کم توجهی یا بیش فعالی، اغلب افرادی هستند که سابقه از دست دادن شغل، اقدامات تکان دهنده و یا سوء مصرف مواد دارند. علاوه بر این اگر این بیماری درمان نشود می تواند اثرات ویرانگری بر ازدواج و روابط زناشویی داشته باشد. دکتر شوبینر می گوید: ما توانستیم بسیاری از ازدواج ها را نجات دهیم اما نمی توانیم از فروپاشی همه ی آنها جلوگیری کنیم. هنگامی که یک بیمار به دکتر مراجعه می کند به پزشک می گوید که او مشکلات کوچکی در تشخیص دارد. دکتر شوبینر بیان می کند که افرادی که به من مراجعه می کنند دارای لیست مشخص از مشکلاتی مانند: مشکل در شنیدن، به راحتی پریشان شدن، بی دقتی، مشکل در سازماندهی کارها هستند. همچنین این بیماران مشکلاتی در انجام دادن برخی فعالیت ها مانند: بی قراری، مشکل در نشستن، آرام نبودن دارند.

خبر خوبی که محققان برای مردم دارند این است که پس از تشخیص این بیماری درمان های موثری برای آن وجود دارد. بزرگسالان همانند کودکان، با داروهای محرک مانند ریتالین درمان می شوند. آنها می گویند: معمولا یک ماه یا بیشتر طول می کشد تا دوز داروها را تنظیم شود به طوریکه پس از آن شما متوجه تفاوت ها در رفتار و تفکر خود خواهید شد. علاوه بر این در افراد بزرگسال، اختلال کمبود توجه اغلب همراه با علائمی از افسردگی است. دکتر شوبینر می گوید: خوشبختانه داروهای ضد افسردگی مانند پروزاک می توانند با ریتالین یا سایر محرک ها به راحتی مصرف شوند.